Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Kedi öldü düşmez oldu dillerde,
Aslan öldü garip kaldı çöllerde
Eden bulur denmez geçmiş yıllarda,
Zalimi zorbayı tutan utansın.

Toplum yüz karası çok numarası,
Bukelemun tipli kaçın kurası,
Dilliksiz kimseyle olmaz arası,
Dost desende kıymet bilmezki uyuz.

Uyuz insan benzer yırtıcı kuşa,

Doğru dobra sözden asla çekinmem,
Geri dönüp arkasından yakınmam,
Gerçekler içimde ateştir sönmem,
Dürüste dünya dar buna üzgünüm.

Yanar döner yanlış olmammı lazım,

Seninle kardeşiz, aynı karından,
Dün unutmuş ne bekliyor yarından,
Zaten beklentim yok böylr birinden,
Yükselip göklere süzülme uzman.

Gece gelir saat üçte bizi alır,
Serviste dört bayan bir Veysel olur,
Hızlı gider Rafet buda güç olur,
Bas gazada uçur bizi Rafetim.

Aynur diyor Rafet ne bu telaşın,

Ufuk kardeş dedi memleket Karstır,
Kalbinde üreyen dostluğa hırstır,
Sana Karslı diyemem Karslılar terstir,
Karsın insanları dar Ufuk Sulu.

Sözüm sana değil alınma sakın,

Bir kardeş vardır ki düşmanda öte,
Nefsine kul olmuş gerek yok ite,
Güler yüzlü düşman mirasçı çöte,
Kardeş mirasını yiyendir kardeş.

Meğerse çok severmişsin Akbankı,
İsminse dillerde olmuştu yankı,
Merak ettim bende sorarım çünkü,
Nasıl oldu yine geldin Rafet’im.

Söylenir dillerde rafetin sanı,

Dünya sende henüz güldüm diyemem,
Helal durur iken haram yiyemem,
Bende sitres gündüz gece uyumam,
Direnirim dünya senden yılmadım.

Ağa varlığınan almış yürümüş,

Ay sonunu uc ucuna eklerim,
Aylar çabuk bitsin diye beklerim,
Çile derdi ben kendime saklarım,
Azdır asgari ücret yetmezki kardeş.

Bir maaş alırım bin dert açılır,