Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Cahiller ahmaklar sorar soyumu,
Kime iyilik yaptımsa kazar kuyumu,
Bundan sonra değiştirdim huyumu,
Hiç kimseye eyvallahım yok benim.

Ölümse ölümdür yaşamsa yaşam,

Ben bilirim sevmeyeni seveni,
Haylaz öküzlerin boştur düveni
Her olur olmaza etmem güveni,
İki yüzlü şerefsizden Dost olmaz.

Ölen öldü ne beklersin diriden,

Hayat kursu zordur herkes geçemez,
Dost düşmanı ayırt edip seçemez,
Gamsız kasevetsiz olan kocamaz,
Dünya ateşe yansa umrunda değil.

La derse lo demez inat ukala,

Doğrusu seni insan yerine koydum,
Tanı beni ben ezeldende buydum,
Cahil bozmasından bu sözü duydum,
Anlamadan bana ne dersin densiz.

Soysuza bak kendinden değildir emin,

Dürzülerin elin kolun bağlarsan,
Haksızlığa isyan edip çağlarsan,
Doğru olup gerçekleri söylersen,
Bu haline sana yer yok Dünyada.

Doğrulukla her engeli aştın,

Geçim telaş büyük sancı,
Hayırsız evlatın hıncı,
Baba hancı Ana yancı,
Bundan sevilmez Babalar.

Damla damla akar kanım,

Can yoldaşım Can Aleviler,
Hem akıllı hem deliler,
Pirim Muhammet Ali'ler,
Bu Yol Bizim Yolumuzdur.

Ben tanımam sağı solu,

İkiside birbirini sevmiş bir kere,
Aşk yamandır göz açtırır her köre,
Seven sevmeyince bulunmaz çare,
Destan olmuş Cananla Erolun Aşkı.

Aşk ferman dinlemez içten kemirir,

Kırk bin Aleviyi kıran bir ite,
Katillere ne gerek var minnete,
Kim diyorki yavuz gitti Cennete,
Onun ecdadından şüphe ederim.

Eğer varsa katil yavuzu anan,

Güçsüzler yer güçlülerin taşını,
Karga çalar çarpar tek yer leşini,
Şükür olsun Allah bilir işini,
Haksızların kafasına taş düşsün.

Meydan kalmış üç beş tane adiye,