Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Hakka elini açıp dua ederken,
Bak geriye Alem aya giderken,
Şu dünyada güzel yaşamak varken,
İnsan isen gerçekleri gör artık.

Tabiki Hakkın olan bir şeye susma,

Zengin ağa fakir köle,
Fakir benzer susuz çöle,
Göz önünde bile bile,
Rezalete dur diyen yok.

Kimi parapul içinde yüzer,

Şerefsizin kopsun boynu kafası,
İstersen ol bu alemin Ağası,
Günü gelir iner horsu havası,
Sen selama bile layık değilsin.

Sen paradan başka neyi tanırsın

Gönlümün Sultanı hemde kıralı,
Ben seni seveli kalpten yaralı,
Gözleri sürmeli kaşı karalı,
Sensiz bu Dünyanın tadı olmazki.

Canım kurban seni sevdiğim andan,

Çıkarına nasıl gelirse öyle,
Bu nesil şimdiki insanlar böyle,
Aç gözlü kudurgun nesili neyle,
Bıktım iki yüzlü dostlardan bıktım.

Gıybetimden yapar dedi koduyu,

Ben ne isem oyum desem olmuyor,
Kötüler iyiyi örnek almıyor,
Söylesende elden bir şey gelmiyor,
İyi kötü herşey kalpte bitiyor.

Herkes ne ederse kendine eder,

Güçsüzler yer güçlülerin taşını,
Karga çalar çarpar tek yer leşini,
Şükür olsun Allah bilir işini,
Haksızların kafasına taş düşsün.

Meydan kalmış üç beş tane adiye,

Kırk bin Aleviyi kıran bir ite,
Katillere ne gerek var minnete,
Kim diyorki yavuz gitti Cennete,
Onun ecdadından şüphe ederim.

Eğer varsa katil yavuzu anan,

Kendisini baki zaneden zalim,
Bu Dünyanın önüde sonuda ölüm,
Vakit gelir bir gün biter bu filim,
Kucak açmış Toprak Bizi bekliyor.

Zorladıkça zorlar aç gözlü tilki,

Doğrusu seni insan yerine koydum,
Tanı beni ben ezeldende buydum,
Cahil bozmasından bu sözü duydum,
Anlamadan bana ne dersin densiz.

Soysuza bak kendinden değildir emin,