Vedat Koparan Şiirleri - Şair Vedat Koparan

bir gece hüznü gelendi yoksunlukta sen güzelliğin
vurgun yemiş kentlerdi deprem sonrasının yıkıntılarında
tarumar olan ordular vardı sanki dört bir yana savrulan
duygular allak bullak sevgiler sığ dostluklar yapmacık
ısıtmayan yalancı bir kış güneşi gelgeç sevdalarda
avunur kanardı benliğim ta ki sevgi denizinde seninle buluşunca

Biliyor musun aklıma neler geliyor bu sessiz duruşundan;

Sakindi hani oranın şafakları gün doğumu sancılarında, köklerinden koparılmak istendikçe daha çok köklerine akın eden bir zap suyu, sürgün versin isteyen bir tomurcuk ucu ve durgun akardı sevgi nehri Meriç, donmuş bakışlarda bir sevgi yumağı olurcasına içten içe bir helezon çizerdi…
Dalar giderdim o helezonda sen gelirdin ay kırığı puslu bir gece içinden, çektikçe çekerdi beni gözlerin.
O karaltıda kaybolurdum karasında beyaz benleri bulduğum senli fenerler yanardı içimin yangınında, saçları tutuşurdu zamanın, al yalım bir rüzgâr eserdi…
Ellerim yanardı ellerinin yangınında, gözlerim kanardı uykusuz kalışlarımda, genzimde defne kokunla teninin değdiği gece akardı benliğime…

uzattım ellerimi
sen bilirsin
istersen tak kelepçeleri
yüklenip aydınlıkları
yüreğimin sesi
dolanır karanlıkları

Sevdam
Sen görsem de görmesem de
Yüreğimin yıldızı gözlerimin ışığısın
Yarımlarımın çeyrek asırlığımın vurgunluğusun
Sen yürek çağrım sevgi selim
Susadıkça susadığım içtikçe içtiğim pınarımsın

Ahali gün erkencesin de gelmiş
Ekin’ime dadanır
Korkuluktan kork
Yok
Karga gaklıyor
Gak gak gak

Sevdaya Yaşamaya Dair

Hangi müzik,
Hangi notasın sen
Hangi dağ gözlerin
Hangi deniz yüreğin gibi

Zamansızlıkta seninle doğdum
Anızlar yanarken benliğimde
Ağustosta vurdun
Yokluk zamanlarında çoğaldıkça çoğaldın..

Soğuk bir yel esiyor

-akıyor zamanın zamanı yuttuğu
karanlıklar yamalı bohça eğreti gülüş-

zamanı gelmiştir gidişlerin
bir ağaç döker kabuklarını
bir dal uç verir soyunur geceye

1.
Bir gün cesaretimi topladığımda yazarım
Şiir yada kısacık öyküler demiştim kendi kendime
İşte seninle bir gece kaçaklığında esti öylesine

-“Gün her zaman ki hüznünü giyip başladı

-Yaşananların Anısı Bilinçlerde Taze Kalsın
Bir Güne Değil Her Güne Unutulmazlıklara-

cemre üç kez düşer havaya suya toprağa
mevsim döner bahara
renkler cümbüşüyle çiçeğe durur tabiat ana