ne vakit görsem seni
henüz konuşmayı öğrenmemiş
bir çocuk oluyor dilim
var olmayan bir dilde
seni sevdiğimi söylüyorum
anlamıyorsun
Anlatılacak gibi değil yokluğunun rengi
Örgütsüz heceler başına buyruk
Zapt edemiyorum şu hırçın sözcükleri
Olur olmaz söyletiyorlar ismini.
Bütün alfabe darmadağın
Her bir harfin biri bir yerde
daha şimdi yokladım yüreğimi
hasretinden bir gram dahi esilmemiş
amansız gidişlerin bitirir mi sandın sevgimi
bu sevdaya daha kefen biçilmemiş
sen başkalarının bahçesinde gül olsanda
Ne çok şair ne çok şiir
Hic bir dize sana yazılanlar kadar güzel değil,
Ne çok yazar ne çok öykü
Hiç bir olay seni anlatanlar kadar edebi değil,
Ne çok ressam ne çok tablo
Hiç bir dağ hiç bir deniz
ne denizler çağlar öncesi kadar engin
ne dağlar ferhatınki kadar yüce
asi nehirler şimdilerde çok uysal
ağır sanayi işletmeleriyle kuşatılmış kentlerde
duman rengine bürünmüş umut mavisi, kan kızılı sevdalar
insan eliyle yakın edilmiş ıraklar
Büyümek için acele etme çocuk
Büyüyünce çabuk kirleniyor beyaz
Soluyor bütün maviliği umutların
Gri bir kapitalizm çirkinliği alıyor her şeyi
Tek tük olan güzellik de seçilmiyor
Bırak alelacele dönsün meyveye çiçekler
sen mi uladıydın o yılları ucu ucuna itinayla
bak ben devirdim hepsini işte bir başıma
kadehlerde tüketemediğim geceleri
biriktirdim şişelerde sabırla
yılllandırıyorum şimdi bir kuytuda
sana ikram edeceğim
bu hayaller senden kaldı
kurmalı bir saat gibi
her gece kurup
sabahında bozduğum
gerçekle uzaktan yakından
alakası olmayan
bize yakışmaz dost
kahramanlarımız zalimin ocağında esirken
yare methiyeler düzmek
yiğitlerimiz ite boğdurulurken
sevgiliyle hayaller aleminde yüzmek
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!