Kaldırımlar kenarında küçük büyük sıra evler,
Allı morlu, yeşilli, hepsi de güzel renkler.
Bu evlerde kim bilir kimler var?
Kim bilir hangi dertli, kim bilir hangi ihtiyar.
Kim bilir beşikteki ağlayan yavrusunu,
Ninnilerle uyutan analar, ak saçlı nineler var.
,,,,,,, bardak taştı,,,,,,,
YETTİ ARTIK
Analar çocuklarını kuzum diye sever
Sevgileri farklıdır, yedi cihana değer
Geçenlerde yolda rastladım,
Komşumuzun oğlu İsa’ya...
Hoş beş ettik, oralardan buralardan...
Laf döndü dolaştı, evliliğe geldi.
Pek dertliydi garibim,
Kaşı gözü güzel deyip,
Gül yüzünü sevdiğim yar,
Yokluğunda yüreğim dar,
Neyim varsa, senin olsun,
Al koynuna, ebedi sar.
Seni sevmek bir ibadet,
Yaş, ılık bir bağdır aşktan gözlere,
Kim demiş ki ona, bir ağlamakmış?
Ben ise aşığım al çiçeklere
Al çiçek aşkından gözüm yaş almış.
El oğlu durur mu başkaya çeker
Düşün bir kere, önce böyle değildin.
Büyüdün ama, büyüdükçe eğildin.
Bak bir kere, her şey böyle miydi?
İnsan geçmişe değil, geleceğe sövmeliydi… _____
Hatırla sevgili, geçmişi,
Şarkılar söyler, dans ederdik,
Yaş isterse bulsun yetmişi,
Dün gibi, delice severdik.
_________Seni gün boyunca göremesem, sesini duyamasam,
Çakıl taşlarına basmışcasına acır yüreğim._______
Kaşını, gözünü, dudağını,
Elini, ayağını, saçını,
‘Beni sevmiyor musun? ’ dedi adam,
Kadın sessiz kaldı.
Zorla bir insanın sevilemeyeceğini bildiği halde,
Adam, tekrarladı sorusunu:
‘ Beni hiç mi sevmedin? ’
Kadın sessizliğini bozdu bu kez.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!