Vayo Kayra Şiirleri - Şair Vayo Kayra

İkiye bölünmüş, bir bütün gibi yaşıyorum sanki;
Bir yanım gece, bir yanım gündüz.
Bir yanımla iyiyim,
Bir yanımla kötü.
Bir yanım buz,
Bir yanım ateş.

İncilerim döküldü
Oysa; ne kadar derinden,
Ne zorluklarla çıkarmıştım, onları!...
Vurgun yeme, pahasına!...

İncilerim döküldü, hayat!...

İnsanda, zehirler öldürür kendini akrep gibi.
Kendisi için hiçbirşey yapmadığında
umutlarını sulamadığında,
kronik bir yalnızlık yaşadığında ruhunda...
Vazgeçtiğinde herşeyden,bitki misali,
fotosentez uyguladığında bedenine...

Şimdi ki zaman da; her şey "yeni",
Eskimeden geliyor, yerlerine; yenileri
Bebeklerin çoğunluğu;
Sezaryanla doğuyorlar.

Çocuklar küçük yaşta;

Sen boğazımda bir düğüm çözemediğim,

kimseye söyleyemediğim.

Sen gözlerimde bir damla yaş,

Gözlerime; takıldığı an gözlerin,
Hiç yanıltmadı beni yine hislerim.
Sen; bana gelen, bir yolda yürümek yerine,
Yer altından bir tünel kazmayı seçtin,
Belki! bir oyundu istediğin.

Bitirmek isterken,
Her seferinde daha çok büyüttüğüm,
Kaçak yaşayan, özlemlerim var,
Yüreğimde, benim...

Yıllar içinde zaman aşımına uğramış,

Kim ! bağladı , bizi böyle ?

Görünmez iplerle, birbirimize...

-Nasılda beklemişim seni, hiç tanımadan senelerce...

Kelimeler kıyafetsizsiz kalır, ifade edemezsin.
Gizler vardır, ruhunda bazen,
Kaleme alıp, kağıda bile dökemezsin..

İnsanların kaderlerininde tohumları vardır.
Ne ekilirsen o çıkarsın, onu yaşarsın dünyada.

Yine tutuldu, kekeme oldu kalemim.
Aşkım da susuyor şiirlerim dilsiz.
Çarpıyor kalbime, yumruk gibi sensizlik!
Ve hiç olmayacak senlilik.

Ama bilmelisin sevdiğim.