Vayo Kayra Şiirleri - Şair Vayo Kayra

gözlerinden gülüşlerinden
vazgeçtim
seni istemiyorum

beni saran kollarını
hiç özlemiyorum

Bunca acıdan sonra,
Çok yıprandı!
Ruhum ve bedenim.
Sanki bir "harabeyim".

Harabelerde; gizlenirmiş

Sıcaklığını, kokunu ,
Terini çılgınca akan bir suyun altında temizledim,
Akıttım bedenimden

Günahkar olan ruhumu,
Tövbelerle,

Seni, düşünmek istemiyorum.
Nasıl? Oluyorsa...
Sen akıyorsun duygularımdan
Seni çiziyorum şiirlerimde...

Hüzün! Diyorum.

Gözlerimin kahvesinden,
Söyleyeceğim sana!
Nasıl istersin, şekersiz mi?

Gözlerimin, kahvesinden yudumla, hadi!
Kırk yıllık, hatırımız olur belki!

İnsan hiç, doyabilir mi?
Sevdiğine...

Dilimde, durgun sularda,
Yüzerken, sessizce kelimelerim...
Irmak gibi akıyor, şiirlerimde,
Dizelerim...
Sen, biliyorsun sevdiğim...

İhanet rüzgarları, esti geçti hayatından,
Güveni; yaralıydı!. Duyguları savrulmuş,
Uzaklara; parça parça...

Devam etmeye, mecburdu yoluna...
Tüm kalan, kırıntılarını topladı,

Yalnızlığım;
Karanlık,
Fırtınalı bir
Gecenin içinde,
Uğultulu seslerle,
Hayalet gibi dolaşıyor,

Sevginin, ispatı nedir sence?
Söylemek mi makyajlı kelimelerle?
Sevdiğin için ölmek mi?
Yoksa; yaşamak mı?
Dünyanın; acılarında birlikte