Serçeler uçurdum sana,
Demir parmaklıklı pencerelerimden,
Kaldır sende perdelerini,
Pencereni aç bak!...
Sularını, ben veriyorum,
Onca, ’aşk’ cümlelerim döküldü,
dizelerimden şiirlerime.
Anlatmaya çalıştım kendimi, yüreğimin sesini,
masum sevgimi.
Yoruldum susstum!
Beyaz saçlı prensimdin
Nerede kaldı o sevgin
Bekledim sabrım engin
Yoksa sen değil miydin
Şiirlerde kaldı sevgim
Yine gecelerden bir gece
sussmuş dilim yok bir hece
Nedir bu sessizlik çınlaması
bu suskunluk niye
Tükenmiş cümleler
Hep gecemi yazılır,
Hüzün ve hasret dolu şiirler...
Güneşli günlerin içinde,
Yürekler, nice
Hüzünler, özlemler,
Her şey, çok sessiz.
Ruhum, ıssız şu an.
Sımsıcak bir gün, karşımda deniz
Ayaklarım; çıplak, kumlar da yanıyor.
Ne geçmişteyim şimdi,
Ne de gelecekte.
Şu an varım canlıyım!
Sadece bu gündeyim.
Ömür boyu mutluluk
Diye bir şey yok dünyada.
Suskunluğum!
Parça tesirli,
Molotof kokteyli gibi.
Hazırlanmakta ruhum hayata!
Aklım; kalan son kırıntıları ile beslenmekte.
Ne üzülmeye değer hayat, ne sevinmeye...
Ateşi sen yakmıştın, ben ışığına geldim.
Karanlıktaydım; aydınlığa çıkmak istedim.
Yalnızlıktaydım; sıcak bir gülüş,
Dinleyen bir dost,
İçten bir samimiyet.
Ateşin beni saracağını, aşk olacağını,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!