Üzgünüm Şiiri - Hamza Caymaz Delinin Biri

ÜZGÜNÜM
Üzgünüm...
Bir kelime değil bu, bir ömrün yükü.
İçimde susmayan bir fırtına,
Yüreğimde dinmeyen bir sızı.

Üzgünüm...
Sana değil yalnız,
Yarım kalan hayallerime de üzgünüm.
Birlikte kurduğumuz düşlerin,
Bir vedaya yenilişine üzgünüm.

Ben seni bir mevsim değil,
Bir ömür sevdim.
Sen ise bir rüzgâr gibi geldin,
Sessizce geçip gittin.

Üzgünüm...
Çünkü gözlerine bakınca
Cenneti görürdüm.
Şimdi aynı gözleri düşününce,
Yüreğim mezara dönüyor.

Gece olunca acılarım uyanıyor,
Sessizlik adını fısıldıyor.
Yastığım gözyaşımı saklıyor,
Sabah olunca hiçbir şey olmamış gibi yaşıyorum.

Üzgünüm...
Çünkü seni unutamadım.
Ne takvimler unutturdu,
Ne mevsimler,
Ne de geçen yıllar.

Bir fotoğraf kaldı elimde,
Bir de sesin kulaklarımda.
Ne zaman gülmeye kalksam,
Hasretin gelip oturuyor yanı başıma.

Beni en çok da
Verdiğim değerin görülmemesi yaraladı.
Ben sevgiyi emanet bildim,
Sen ayrılığı kolay sandın.

Üzgünüm...
Çünkü kalbime senden başka kimseyi koyamadım.
Her geleni sana benzettim,
Her gideni sana ağladım.

Bir zamanlar "biz" dediğimiz yollar,
Şimdi yalnız ayak seslerimi duyuyor.
Yürüdüğüm her sokak,
Bir hatıranı önüme çıkarıyor.

Rüzgâr esse seni getiriyor,
Yağmur yağsa seni anlatıyor.
Bu şehir bile seni unutmadı,
Ben nasıl unutayım?

Üzgünüm...
Çünkü içimde hâlâ sana ait bir köşe var.
Ne kadar kırgın olsam da,
Oraya kimseyi oturtamadım.

Bazen kendime kızıyorum,
"Neden bu kadar sevdin?" diye.
Sonra kalbim cevap veriyor:
"Gerçek sevgi hesap yapmaz."

Acılarım büyüdü geceler boyunca,
Gözyaşlarım düştü sessiz toprağa.
Kimse duymadı içimde kopan feryadı,
Bir tek Rabbim şahitti dualarıma.

Üzgünüm...
Ama sana beddua etmedim.
Çünkü bir zamanlar
Mutluluğum diye sarıldığım insana

Kötülük yakıştıramadım.
Belki bir gün anlarsın,
Bir kalbi kırmanın ne demek olduğunu.

Belki o zaman benim sustuğum yerlerde
Sen konuşamaz olursun.
Yine de hakkımı helal ederim.
Çünkü kin taşımak,
Yarayı daha da derinleştiriyor.
Ben acımı Rabbime emanet ettim.

Üzgünüm...
Ama bu hüzün beni insan olmaktan vazgeçirmedi.
Hâlâ sevebiliyorum,
Hâlâ dua edebiliyorum,
Hâlâ iyiliğe inanabiliyorum.
Ve eğer bir gün

Bu şiiri okuyup beni hatırlarsan,
Bil ki seni en çok seven,
Sessizce canı yanan,
Gülümserken bile içten içe ağlayan bendim.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ