Üzeyir Aydın Şiirleri - Şair Üzeyir Aydın

Geçti

Ben olmak benim olmak
Dedim, dedik
Hata mı? Dersem
Ben kimim neyim

Düşmek tam da benim işim
Ah bir bilsek düşüp kalkmayı
Öğrenemedik adam satmayı
Yan yatıp çamura batmayı
Atılmak, satılmak, kapılmak
Doluyu koyup boşu almak

Emine Yenge

Elemi, kederi kendinde kaldı
Matemi geride kalanlara saldı
İki günlük dünya uykuya daldı
Nutku tutuldu söylecekleri vardı

Dersin


Desem beni sevmiyorsun, umut bende
Bilsen tertemiz arzular, umut sende
Bilsem o gün gelecek, beklesem de

Ben beni bilemedim, beni kim bilsin
Eller elken beni nasıl neden bilsin
Gülsün gözüm, yaşı aksa kim silsin
Çektiğin acılar sana yetti diyebilsin
<
Seneleri acılarla yaşamaya alışan ben

DÜĞÜNE DAVET

Hacer sultan Seher hatundan oluru almış
Bedia Belkıs Hakan soluğu parkta almış
İş babalara Üzeyir ve salim’e kalmış
Onlar da olur verip gençlere nişan takmış

DOST AYAZ

Dost Ayaz

Hayal oldum, uçtum bulutlara kavuştum
Yağmur olurum sandım, kuzu dişi oldum

Dokun bana
Yanarsın, yanarım bilirim
Yanıyor yüreğim
Deme sakın benim yanmıyor
Rüyalar öyle demiyor
Biçare; günler sıralanmış

Cambaz iki

Cambaz sanır kendisini
Yılların öcünü almak ister
Belli ki zevk alıyor yaptıklarından
Bilmeli ne söylesem ne yapsam

Dede olduk babamı olmadık
Derdin nedir diye soramadık
Sende bir türlü yer bulamadık
Ben ne çabalarsam hep boşuna

Belli bana kini var diyemem