Üzeyir Aydın Şiirleri - Şair Üzeyir Aydın

Hani desem sana
Bağrına yaslanmayı özledim
Hani desem sana
Elele tutuşmayı özledim
Hani desem sana
Göz göze bakışmayı özledim

HÜRMETEN

Sönmeyen ateş nasıl bir şey, içimde kor
Sevilmeden sevmeyi bilsen, nasılda zor
Olamayan aşk nasıl yaşanır, gel bana sor
İçimde tutuşan ateşin alevi, al değil mor

İnsanlar derki sensiz yaşayamam
Bende artık bu söze inanmam
Resmin kalsa da tek hatıran
Elinde değil almayınca canını yaşatan
Taaki vade yetene kadar yaşamak zorundasın

Ayaz İçim yanıyor, yağan kara inat
ve soğuk, olmayınca bulut
Gökte yıldızlar, bir ışık bir umut
Bir yıldız kaydı, gözlerim karardı

Dilek mi? Tutsam, olmadı unutsam

Hayat İşte

Ne dedin sıcak mı?
Dışım yanıyor, içim kanıyor
Ensemde alınan nefesi
Kulağımda çınlayan sesi

Rüyaların kapısını çalar beklerim
Ne beklerim, bahtıma ne çıkar bilemem
Bir umut geceyi gündüzlere eklerim
Kırmızı mı? Mavi mi? Yeşil mi? Beyaz mı?

Kırmızı gördüm diyelim ne değişir ki

Haydi oradan
Kafandakileri silsen
Ben ne düşünürüm bir bilsen
Senin düşüncen belli
Diyorsun bu deli
Ben kim o kim

Hep aynı

Gönüller arası yıkılmaz köprüler
Yüreğini yakan tertemiz sevdalar
Sönmeye yüz tutmuş anılar
Öyle yalınız öyle çaresiz

İKSİR


Bir selam ya da haber, beklemedim
Kalbine girmek istemedim
Dersem yalan olur

Sen gidiyorum dedin beni attın
Ellerin olup beni sattın
Hani gitmeyeceğim demiştin
Entrikalar la başkasını seçtin
Rahatmısın rahatmıyım bilmiyorum
Seni hiç mi hiç silemiyorum