Üzeyir Aydın Şiirleri - Şair Üzeyir Aydın

Sende ne var
Sende benim olan
Beni benden alıp giden
Seni bensiz beni sensiz eden

Sen oluyorum

Sorana bak

Boş bakan gözlerin var, ellerin başka neden?
Bana mı? Soruyorsun bilip bilmeden
Benim kalbim kuş kanadı; senin atmıyor neden?
Bana mı? Soruyorsun bilip bilmeden

Balcılarda bir feryat koptu
Bütün yürekleri burktu
Bunlara önce sahip çıkan yoktu
Herkes her bir yerden çomak soktu

Hiç mi? Olmuyor böyle kazalar

Sıradan
Kendine iyi bak, baktım ne göreyim
Sensizliğimi, umutlarımın, hayallerimin
Kayboluşunu, tutsak olan kaderimin
Kendimle savaşını, çarpışan duygularımı
Sindiremedim, içim yandı, gözyaşım dondu

Senci benci

Nasıl sever, sevince sever
Sevilmez de sever
Tutamadığı elini,
Duyamadığı sesini

SEN SUS

Sen sus sen sus
Saygısız kaygısız
Neden niçin demeden
Geçti mi? Uçtu mu?

SERAP

Akşamla sabah arası, düşlerin daveti
Çekti nedir neden diyemeden
Bir uçtan diğer uca uçurdu
Attı beni, sormadan, soramadan

SEVEN YÜREK

Seven yürek;
Kolay mı sanırsın gittiğin yerde yaşam
Sanma diyecekler sana da ağam paşam
Sokakları başka, uymaz da giyim kuşam

Sevilmek nasıl bir şey tattın mı?
Tattıysan kendinden bir şeyler kattın mı?
Katıysan sonunda gemileri yaktın mı?
Yaktıysan dönüp arkana baktın mı?

Baktım bakmasına, yoktur çözüm

Bakışı delen güzel
Sevgisi özel güzel
Sen varsan varım
Sen yoksan darım
Sensiz her iş yarım
Olursan sen karım