Zigana dağına inen duman

Dünya ile savaştım senin için,
parmaklarını bile kıpırdatmadın benim için.
köprüler, Harşitler kırıldı gözlerin için.
Gözlerin kırılmadı benim için,

Mehtaptır senin bakışların dünyamda,
kelimelerin ısıttı beni en soğuk havada.
Sen ise ısınmazdın kalp deryalarımda.
Niyet etmiştin sevmeye, ihanet ettin niyetine başta.

Gelmiştim en yakın sözüne,
bakmak istedim o güzel yüzüne.
Bakmadın sevgi dolu yüzüme,
kapında ayaklarla bastın sözüne.

Kapını çaldım üç kere, on kere, bin kere.
Kahve içtin, hatırı kalsın diye kırk sene.
Hatır bile saymadın kırk gece,
hatırın kaldı ansızın çekip gittiğin o gecede.

Şimdi ne sitemim var ne de isyanım,
küle döndü içimde taşıdığım yangınım.
Bir zaman sen diye atan şu canım,
öğrendi sensiz de sürdürmeyi yarınım.

Yine de geçersin bazı geceler aklımdan,
bir ezgi gibi yükselirsin uzaklardan.
Toplarım dağılan ömrümü kırıklardan,
vazgeçmeyi öğrendim en derin yaralardan.

Sanırdım aşk dediğin iki yürekle olur,
biri susarken diğeri ne kadar yol bulur?
Bir taraf bahar açsa ne fayda, ne olur;
öteki gönül çölse bütün çiçekler kurur.

Bilmem hangi limanda demirledin şimdi,
hangi gözlerde arıyorsun eski derdi.
Bende kalan sadece birkaç solgun izdi,
en çok da yarım kalan bizdik

Sana giden yollar karla kapanmıştı, yağmuru çağıran bendim.
Sen evden çıkmazdın, sana dışarıyı getiren bendim.
Kıtalar arası vefa ipini bağlayan bendim;
ama eğlenirdin gönül dağımda,
indin gönül sarayımdan.
Kötü olan yine bendim...