Esentepe Şiiri - Abdulkadir Zeybek

Gidiyorum Bu Şehirden
Gidiyorum bu şehirden.
Yazgımın uğrak yerlerini bırakıyorum arkamda
Önümde
ormanlıklara benzeyen
yeşil, kıvrımlı, desenli evler var
Hâbil'in masumiyetini de bırakıyorum arkamda.
Deniz fenerlerinin ışıkları vuruyor ufkuma,
beyaz denizlerin dalgaları
gökyüzünün uğultuları var başımda.
Esentepe'nin kapısında
dostlarımın nidaları yankılanıyor hâlâ.
Kalemler eğilmişti topraklara
Çayın güzelliğiyle güzelleşen sohbetler de vardı
Koridorlarda ruhların sessiz bekleyişleri,
duvarlarda kalmalıydı belki de.
Musikinin tınılarını tanıyan sesler
geri gelemezdi artık.
Elveda diyen duraklar bile
sayıklıyor adımı
Ben ki
nefretle bakmadım
kırılan, çürüyen
kuru filizlere.
Unutmayı unutmaya yüz tutmuştu elbet
vefasızlıklar.
Yine de aşikârdı
nefret dolu bakışların içindeki
gizli sevgi.
Bana
ve dostlarıma.
Kâmillerdi.
Kalp müstesna.
Eğik başlar taşımazdı ruhlarını.
Dostumun adımları
yeşertirdi
yanlış toprağa gömülen zehraları.
Gökyüzünde
fırtına eşiğinde güneşler
Arkamda bıraktığım şehir
adımı anacak,
biliyorum.
Sevgi dolu yalnız kalplerin,
dostlarımın hüzünleri
çınlayacak kulaklarımda.
Topraklara atılan çiçekler,
yanlarında duran yeşil çınarlara
gülümsemeyi öğretecek
Tozların beyaza karıştığı yerde
çocukların masum kahkahaları vardı.
Yeşillikler güzelleştiriyordu adımlarımızı.
Rüzgâr bile
dostça dokunuyordu yüzlerimize.
Ve ben
gidiyorum bu şehirden.
Arkamda kalan her şey
bir hatıranın sessiz gölgesinde.
Nasıl olsa
kahverenkler var üzerimizde.