İstikamet Şiiri - Abdulkadir Zeybek

Yağmalanan bir şehirden kalmayız biz,
Gözleri zanlarla, incileri kayalardan toplamayız.
Harab olmuş gönüllerden saltanat devşirmeyiz,
Bir ekmek uğruna haysiyetimizi bölmeyiz.

Geceyi büyütüp de sabahı inkâr etmeyiz,
Küller içinde kalsak da umudu terk etmeyiz biz.
Eğri terazilerde doğruluğu satmayız,
Dünyanın alkışına hakikati değişmeyiz.

Fırtına önümüzdeyse yönümüzü şaşırmayız,
Yol çetin olsa da menzilden dönmeyiz biz.
Yağmur gibi iner rahmet, vakti gelince gökyüzüne,
Beklemeyi bilir, vakitsiz çiçek açmayız.

Bir gün göçüp gidersek ardımızda iz kalsın diye,
Kırık kalpler bırakır da kıranlardan olmayız biz.
Yıkılan duvarlardan kendimize saray kurmayız,
Bir yetimin ahıyla büyüyen sofraya oturmayız.

Rüzgâr nereye eserse oraya savrulmayız,
Her parlayan sözü hakikatten saymayız biz.
Gölgesi uzun diye her ağaca yaslanmayız,
Kökü çürük olan dallarda yuva kurmayız.

Dünü unutanların yarınına aldanmayız,
Vefayı pazarlarda ucuz paha satmayız biz.
Düştüğümüzde yerden kin toplayıp kalkmayız,
Kalbimize taş bağlayıp merhameti boğmayız.

Bir avuç dünya için ömrü yağmalamayız,
Geçici gölgelerin ardına takılmayız.
Gidersek izzetle gider, kalırsak hakkıyla kalırız,
Belirsiz yolların yolcusu olmayız biz.