Gece ve Ay Şiiri - Abdulkadir Zeybek

Zalam çöktü, gece indi üstüme derinden,
Uykular kaçtı yine gönlümün en içinden.
Bir uyanış sardı beni karanlığın koynunda,
Terasa çıkmak isterim ayın sessiz soyunda.

Allah’ım, bu gece ne büyük bir sanat eseri,
Gökte parlayan yıldız, her biri ayrı bir seri.
Ay bir nur gibi durmuş, gökyüzünün tam orta yerinde,
Seni hatırlatıyor her bir ışık zerresinde.

Şu karşı binada bir adam var yalnızca,
Belli ki bir hüzün taşır sakince, usulca.
Kim bilir hangi yükü omzunda gizlidir,
Belki de kalbi her gece Sana sığınır ve gizlidir.

Rabbim, ver o kula da baharını eksiksiz,
Kederini al ondan, eyle gönlünü sessiz.
Sıkıntılarını dağıt, hafiflet yükünü,
Sevince döndür Rabbim, gece gündüzünü.

Sen ki yaprağa yön veren,
Rüzgârla sır fısıldayan, kalplere nur seren.
Bir sükûnet indir de şu susmayan kalbine,
Şifa ver yarasına, dokun en derinine.

Acizim ben uzaktan, elim varmaz haline,
Ama Sen kadirsin, vakıfsın her bir haline.
Sevindir hiç beklemezken açtır güzel kapını,
Gülüşle doldur Rabbim, gözünün akışını.

Kırılmasın kalbi güvendiği yerlerden,
Vurulmasın yarası en derin sevdalardan.
Gökyüzüne baktığında daralmasın içi artık,
Seni bulsun her nefeste, olsun huzura artık.

Bitirme sevgimizi, düşürme sensizliğine,
Koyma bizi Rabbim derin bir sessizliğine.
Muhammed’e varmayı özleyen kalp ver bize,
Ölüm bile köprü olsun sana ve sevgimize.