Kervanla taşınan şiir

Ey canıma kasteden ceylan gözlüm,
Seni sevmemek bahara yüz çevirmek olur.
Âşıklar diyarında beni ananlar, söyleyenler olur,
Beni duyan, Leyla ile Mecnun aşkından utanır.

Baharda filizlenen gül gibisin,
Leylim de pencerede beklediğim rih gibisin.
Kalbimin cefafında koştuğum nehir gibisin,
Gözlerin gözlerimde tağbirsiz bir his gibisin.

Görürsün gözlerimdeki gözünü,
Arifsin, anlarsın ruhumdaki özümü.
Gülüşün serçe misali dönüp dolaşır konar pencereme,
Sayfalar dolusu yazarım seni, anlatmam kimselere.

Tanır bu kalp hayalin adımlarını,
Şahittir dağlar, saatler ve şehrin bankları.
İsminle kazınmış nar ağaçlarını,
Muhabbetine çıkar attığım her yolun adımı.

Vefasın sen, bizatihi hemdemim,
Mübeyyendir bana aşkımla yanan gözlerin.
Değsin başım başına, uzan topraklara,
Kervanlarda şiirimiz olsun, taşınsın her bir diyara.