Uzaklara da Bır Umut Şiiri - Töre Hanım

​Kader mi bu bilmem, zinciri vurdu,
Gönlümü ırakta bir cana kurdu.
Hasretin rüzgarı bağrımda durdu,
Bazen kader hapseder, bir uzak kalbe.
​ Dudaktan dökülen en içten namsın,
Gözümden süzülen damla damlamsın.
Sen benim bitmeyen kutsal duamsın,
Sevdan rehber olur, şu garip kalbe.
​ Geceyle birleşir sessizce acın,
Gönül sarayında yoktur bir tacın.
Sensizlik olsa da asıl muhtacın,
Derdi derman sanır, bu mahzun kalbe.
​ Yollar mühürlüdür, vuslat çok uzak,
Zaman her adımda kuruyor tuzak.
Gözyaşım aksa da bembeyaz, berrak,
Hüznü nakış eder, yorulan kalbe.
​ Güneş doğmasa da ufuklar kara,
İçimde sönmeyen kadim bir yara.
Dünya dar gelse de şu koca dara,
Umut çiçek açar, kırılmış kalbe.
​Varsın mesafeler olsun aracı,
Sensiz her bir nefes inan çok acı.
Sen ruhumun tek ve son duacı,
Işık olur doğar, tutsaklık kalbe