Uyuyan Çınar Şiiri - Mesut Tütüncüler

Önce alındı oyuncaklarımız, habersiz.
Uyutturuldu çınar; dallarımız sipersiz.
Söndürüldü feri gözlerimizin habersiz.
Bizi biz yapan ne varsa kılındı değersiz.

Çalındı saf sevdalarımız yine habersiz.
Kaybettirildi güven; dürüstlük mecnun, yersiz.
Örttürüldü kalp kapısı; sessiz, habersiz.
Kardeşi kardeş eden her şey kırık, çepersiz.

Bir gün soru sorulsun: Neden böyle; habersiz?
Uyandırılsın çınarım; dallansın benzersiz.
Düşürülsün başa söz; olmayalım habersiz.
Sözü anlam katan her ne varsa olsun ezbersiz.

30.12.2021