Küçük iki çocuk sokakta,
Kara kışın rüzgârı incitmiyor onları.
Soğuğa karşı gülümsemek,
Sanki silahları...
Ayakları çıplak, aynı elleri gibi.
Ayaklarım üşüdü...
Şükür ki bu çetin kışta yalnız değiller,
Anneleri yanında.
Hurda arabasıyla işe çıkmış değil de,
Çocuklarını gezmeye çıkarmış gibi
Oyun oynuyorlar sanki.
Çöpün yanına yanaş, arabadan in,
Bulduğun kartonları bük, arabaya atla.
Bir korsan gibi,
İlerideki çöp kutusunu hedef al.
O an, üstümdeki montum ağır geldi,
Eldivenler elimi deldi geçti.
Gözlerimi ayıramadım onlardan,
Çocuklar mutluydu.
Gözden kaybolana kadar çocuklar güldü,
Ben adaleti sorguladım.
İnsanlığım üşüdü...
Kayıt Tarihi : 25.06.2026 22:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Sokakta rastladığım o iki küçük çocuk... Ayakları çıplak, elleri soğuktan kızarmış ama yüzlerinde dünyaları değiştirecek bir oyunbazlık vardı. Anneleriyle beraber hurda arabasını sanki bir korsan gemisi gibi sürüyorlardı. Ben üzerimdeki montun ağırlığından utanırken, onların o tertemiz neşesi karşısında durup adaleti, hayatı ve kendi insanlığımı sorguladım. O gün sokakta üşüyen sadece benim vicdanımdı.... (Siz hiç, kendi sahip olduklarınızdan utanıp, başka birinin neşesine bakarak insanlığınızı sorguladığınız bir an yaşadınız mı?)
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!