Usandım Şiiri - Hilal Asena Civan

Aramıza yollar engel koyamaz,
Zihnim sensiz bir hayale doyamaz.
Gözlerinde kimse beni bulamaz,
Sana akan gözyaşımdan utandım.

Belki aşktan yana kırık,buruksun,
Neden böyle hissiz,donuk,duruksun?
Belki de hâlâ küçük bir çocuksun,
Seni saran o dertlerden usandım.

Gözlerine kalbim yıllar esirmiş,
Bir tek sözün bin kederi bitirmiş.
Gönlüm ilk kez birine can getirmiş,
Vefa bilmez bir zalime inandım.

Başkası hiç seni böyle sever mi?
Bir hiç için gitmen buna değer mi?
Böyle sevda ruhu benden eder mi?
Yıllar boyu hasretine dayandım.

Kalbimi ver yine ömür saklamaz,
Ne söylesem sağır gönlün anlamaz.
Hasretinden ölsem bile kalamaz,
Kendi mahşer yollarımda dolandım.

Yollar biter ancak sitem bitmiyor,
Gönül yorgun artık gücü yetmiyor,
Hayalin de gözlerimden gitmiyor,
Bitmez olan efkârına dayandım.

Güneş doğsa sensiz sabah olmuyor
Bomboş kalbim bir başkayla dolmuyor,
Açan güller dalındayken solmuyor,
Ben seninle her rengine boyandım.

Son perde kapandı, söndü ışıklar,
Susar elbet bir gün bütün âşıklar.
Dolsa da kalbimde derin boşluklar,
Kendi ellerimle kefenime uzandım.

Yorgun gölgem peşin sıra gelmesin,
İstemem bu aşkı kimse bilmesin.
Gözyaşım kurusun, kimse silmesin,
Vuslat bitti, ben uykudan uyandım.