Unutmayacağım Şiiri - Ali Saye

Ağlayarak uyuduğum hiçbir geceyi unutmayacağım,
Yastığın sessizliğe ortak olduğu o saatleri.
Herkesin sustuğu,
Kalbimin ise bağırmaktan yorulduğu zamanları…

Unutmam.
Pencereye vuran ay ışığının
Yüzüme teselli gibi düşüp
Hiçbir şeyi iyileştiremediği anları.
Gözlerim açıkken bile karanlık olan
O içime çöken boşluğu…

Bazı geceler vardır,
İnsan kendine bile anlatamaz derdini.
Kelimeler boğazında düğümlenir,
Gözyaşı olur, akar.
Kimse görmez,
Ama insan en çok o zaman görülmek ister.

Ben sustum.
Çünkü anlatsam da anlaşılmayacağını öğrendim.
Gülümsedim gündüzleri,
Gece olunca kendime yenildim.
Herkese güçlü göründüm,
Ama yalnız kaldığımda
En küçük anıya bile dağıldım.

Unutmayacağım o geceleri,
Çünkü onlar beni ben yaptı.
Biraz daha sessiz,
Biraz daha derin,
Biraz daha kırık…
Ama hâlâ ayakta.

Belki yarınlar daha aydınlık olur,
Belki kalbim bir gün
Ağlamadan uyumayı öğrenir.
Ama geçmiş,
Sessizce omzumda durur hep.
Hatırlatır:
“Sen bunu da yaşadın.”

Ve ben bilirim,
İnsan en çok karanlıkta büyür.
En çok sessizlikte tanır kendini.
Ağlayarak uyuduğu geceler
Onu zayıf yapmaz…
Aksine,
Hayatta kalmayı öğretir.