Unut Gitsin Sevdiğimi

Ben senin yazgınım, kaçamazsın bu kuraldan,
alnına kazınmış en derin, en eski mühürüm.
Hangi yöne baksan karşına ben çıkarım,
bastığın her taşta benim ayak izim durur.
Ne dualar kurtarır seni bu amansız bağdan,
ne de geçen yıllar unutturur bu kadim hükmü.

Güneş doğsa da doğmasa da günün benimle başlar,
soluduğun havanın içinde gizlidir sitemim.
Bir gölge gibi değil, kanının akışındayım,
kaçtığını sandığın her köşe başında ben varım.
Kendini sakladığın zifiri gecelerin ardında,
yüzleşmekten korktuğun o çıplak hakikatim.

Bütün yolları kapattım, köprüleri kül ettim,
artık ne geri dönecek bir geçmişin kaldı,
ne de benden bağımsız sığınacak bir geleceğin.
Yüreğinin her vuruşunda yankılanır adım,
sen kurtuldum dedikçe bağlanan prangayım ben;
ne bir af diliyorum ne de sana çıkış veriyorum.

Çekildi içimden son fırtına, dindi bu ayaz,
avuçlarımda ne bir hatıra kaldı ne de bir sızı.
Gözlerimi çevirdiğim yollardan sildim adını,
artık ne bir selamın gelir ne de sesin duyulur.
Bir zamanlar can bildiğim o vefasız suret,
şimdi bir yabancının gölgesinden farksızdır.

Mührü vurdum yüreğimin en ağır kapısına,
ne bir af beklerim senden ne bir gözyaşı.
Ben bu kara sevdayı toprağa gömdüm de,
kendi küllerimden dimdik doğruldum yine;
unut gitsin bende kalan o dertli günleri,
seni seven o kalp bu gece ebediyen öldü.

Hangi yabancı yüze baksan suretim dikilir,
hangi sahte kucakta uyusan ayazım vurur.
Ben senin yazgınım, bu ömrün tek gerçeğiyim,
ne kadar çırpınsan da batarsın bu derin girdaba;
bu hikâyenin başladığı ilk nefes bendim,
ve son noktayı koyacak olan da yine benim.