Üner Dilek Şiirleri - Şair Üner Dilek

Şevk-i mezidim ile bir hal-i şeb-i aşkta
Mutmain oldu gönül, zevk alınca badeden

Yazılmış değil hala name-i hicran güle
Ayrılmaz an-ı vahit şeyda bülbül bahçeden

Unutma baharı hazana bakıp
Goncalar açacak gül diye diye
Bahçevan çağırır gelince vakti
Seslenir bülbüle gel diye diye

Yorulduk belki de tükendi sabır

Biliyorum gideceğin diyarı
Yalvarıp yakarıp kal diyen olmam
Sanma ki ararım sorarım seni
Özledim çıkıp da gel diyen olmam

Şehrin en karanlık dar sokağında

Gülistanda tara savrulsun saçın
Bülbül hasretine güle dolansın
Bozulmuş ahengi nağmenin sazın
Düzenin aşkına tele dolansın

Gözlerinde gizle bakışlarını

Çekip de gittiğin o günden beri
Uzaklığın özde hasrete döndü
Tesellim olurdun rüyalarımda
Özlemin sinemde gurbete döndü

Anladım ki artık varmam imkânsız

Varmak ister isen gidelim dosta
Beraber çıkalım yol bizim olsun
Hazana kalmasın hüzün ayıdır
Bağbana haber sal gül bizim olsun

Aldırma dalında diken var diye

Rahimsin rahmetin merhametin var
Şaşırtma bizleri koyma narına
Sonsuz bir kudretin çok hikmetin var
İsmini zikreden dil hatırına

Mevcudatın muti isyandan hali

Aczimiz fakrımızla el açtık dergâhına
Biz mücrim kullarının sen bakma günahına
Er-Rahim'sin Allahım mazhar eyle affına
Rahmetin yağmur olsun gözler çöle cevrilsin
Yıkılsın şirkin putu hubelleri devrilsin

Yıkık duvar dibi çömelmiş çocuk
Karton kutularda günlük nafaka
Arada lütfeden zoraki bakış
Elde bozuk para niyet sadaka

Mevsim kışa doğru kasımın sonu

Taşları dağınık kaldırımların
Takatsiz yürüyen yorgunu oldum
Meçhule attığım ilk adımların
Mecali tükenmiş vurgunu oldum

Hayalimde bayram merasimi ben