Umutun İsyanı Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

UMUTUN İSYANI

Umuttur bugünümüz, yarınımız,
umutsuz bir biz olmayız.

Kim demiş karanlık sonsuzdur diye?
Gece dediğin,
güneşin avucunda bekleyen
kısa bir sürgündür.

Bak!
Asfaltın çatlağından fışkıran ottur halk.
Barikat sanılan duvarları
nefesiyle aşındıran sudur halk.

Ne zamlar tüketebildi bizi,
ne yoksulluğun paslı kilitleri...
Her sabah,
çay buharında yeniden kurduk memleketi;
ekmeği ikiye değil,
umudu binlere böldük.

Ey gökdelenlerden
gökyüzünü kiraya verenler!
Ey alın terini
rakamlara gömenler!
Sanmayın ki sessizlik
teslimiyettir.

Sessizlik bazen
volkanın içine çektiği ateştir;
bir gün gelir,
dağları yerinden oynatır.

Bir maden ocağında
kömür karası eller
güneşi taşır sırtında.
Bir fabrikanın sireni
yalnız mesaiyi değil,
adaleti de çağırır.
Bir tarlada eğilen bel,
yalnız buğdayı değil,
geleceği büyütür.

Çocuklar aç uyurken
hiçbir saray büyük değildir.
Kadınlar korkuyla yürürken
hiçbir meydan özgür değildir.
Gençler bavullarına umut dolduruyorsa,
hiçbir alkış zafer değildir.

Ama...

Bir avuç insan değiliz biz.
Biz;
yağmuru omuzlayan bulut,
fırtınaya yön veren deniz,
çelikten kök salan çınarız.

Birimizin düştüğü yerde
binimiz doğrulur.
Birimizin sustuğu yerde
bin ağız türkü olur.
Birimizin gözyaşı
milyonların öfkesine dönüşür.

Çünkü tarih,
saltanatların değil,
direnenlerin ayak izleriyle yürür.

Ve gün gelir...

Pas tutmuş zincirler
çocuk kahkahasına yenilir.

Korkunun pasını
emek söker.

Yalanın duvarını
hakikat yıkar.

Biz,
yalnız bugünü değil,
yarını da omuzlarında taşıyanlarız.

Çünkü biliriz:

Toprak, kendisine güvenen tohumu unutmaz.
Nehir, önüne çekilen bentlere boyun eğmez.
Ve halk...
Halk, eninde sonunda
kendi türküsünü söyler.

O gün geldiğinde
meydanlar yalnız taş olmayacak;
her kaldırım
bir yürüyüşe dönüşecek,
her pencere
bir umut bayrağı açacak.

İşte o yüzden,
yumruğumuz göğe değil,
adalete kalkar.

İşte o yüzden,
sesimiz yalnız bugünün değil,
yarının da sesidir.

Ve son sözümüz,
bir slogan değil,
bir ömürlük yemin olsun:

Umuttur bugünümüz, yarınımız.
Umutsuz bir biz olmayız!

Çünkü umut,
yalnız bir duygu değildir;
umut, halkın yürüyen yüreğidir.
Ve o yürek attıkça
hiçbir karanlık
bu ülkenin sabahını geciktiremez.