Umut Türküsü Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Karanlık çöker de yollar uzar ya,
Güneş elbet doğar, sökülür şafak.
Kış gelir, soğuklar bağrımı ezer,
Baharda çiçekler açar, bak da bak.

Yalancı bahara kananlar gider,
Çiçeği dalında kıranlar gider.
Kendi karanlığında kalanlar gider,
Ömrü sevgi ile dokuyanlar bak.

Dünya bir han imiş, konan göçüyor,
Kimi zehir, kimi şerbet içiyor.
Hakikat yolundan kimler geçiyor?
Gönül bahçesine su koyanlar bak.

Yalan ile ömür sürenler mağrur,
Doğrunun önünde eğilir gurur.
Zalimlerin devranı elbet bir durur,
Yarını sevgiyle kuranlar kazanacak.

Hikmet der ki; dostum, sabır en büyük azık,
Yüreği nasır tutmuş dünyadan uzak.
Umudu çalanlar, sonuna yazık,
Umudu büyütüp, coşanlar kazanacak.