Ümüt Güngör Şiirleri - Şair Ümüt Güngör

Gel güzelim pınarımız kuruyor,
Çınarı sorarsan Allah koruyor,
Hep konan göçenler seni soruyor,
Kurumuş ağaca dönüştü beden.

Deli gönül zor eyledi halimi,
Bimeden dedi dünya zalimi,
Anlatasın dostum ona halimi,
Ondan gayrısında gözüm yok benim.

Oyalandık oyalandık,
Nefis dedik boyalandık,
Mala kandık mülke yandık,
Kaldık dünya dertlerinde.

Kibir eğmez başımızı,

Haydi durma dünya ya aç gözlerini,
Esip giden rüzgara saç sözlerini,
Sana uzanan sevgiye aç ellerini,
Geliyorum gülüm haberin olsun.

Dur bırakma daha gözyaşlarını,

Hadi git durma götür beni benden,
Dünyaya gelmişiz etten kenikten,
Sıyrılsın yüreğim çektiği dertten,
Kopar yüreğimden al götür beni.

Kalbime gönlüme kurşun yağdırdın,

Hayat ödev aslında biliyor uymuyoruz,
İşimize gelmeyen sözleri duymuyoruz,
Eğriyi ve doğruyu kantara koymuyoruz,
Bizden başkasıda hiç haklı olamazmı.

Yüreğimde capcanlı yaşıyor ülkülerim,
Eylüllerden beridir yanıktır türkülerim,
Hafızamdan gitmiyor o zaman gördüklerim,
Halada Önkuzum deyip deyip ağlarım.

Şehitlik nasıl diye soramadım Dursun’a,

Gülyüreğim gelmiş hatrımı sorar,
Onsuz hayat beni düz yolda yorar,
Anladım mutluluk düşünü kurar,
Bırakmam sevdiğim bırakmam seni.

Çok zaman görmedim onu neşeli,

Canlar verdik ülkümüze,
Ağıt kattık türkümüze,
Hayran ettik örfümüze,
Gören bunlar bozkurt dedi.

Asker gibi duruşları,

Yüreğim sev diye seni söyledi,
Bu dileği gözler sözler izledi,
Bilmiyorum sana kim ne söyledi,
Gönül seni seçti suç bende değil.

Hasretin yakarken alev savurdu,