Umut Getirmez Bize Şiiri - Kasım Kobakçı

Kuşlar yuvasız kalmış, rüzgarlı vadilerde,
Açlıktan yoktur mecalleri, kanat çırpmaya,
Sığınak ararken, soğuk kışın gecelerinde,
Titreyip tünerler, dikenlerin gölgelerinde.
*
Hakikat ışığı aydınlatır, zihin gücünü,
İnsanoğluna yollanmış, şefkatin nurlu eli,
Aydınlığı arayan taşır, sevdanın yükünü,
Gaflete düşenler ise, mahveder öz mülkünü.
*
Serin rüzgarlar eser, ormanların kucağında,
Şelaleler coşkuyla akar, yemyeşil vadiye,
Papatyalar açar, sessiz köylerin uzağında,
Kuş cıvıltıları çınlar, dalların durağında.
*
Dertlerin en ağırını, yüreğimden tez savurdum,
Hilekar maskelerin altındaki, aslı öğrendim,
İhanet ateşlerinde, kendi bağrımı kavurdum,
Acıların rüzgarıyla, dertli başımı çok yordum.
*
Sokaklarda büyüyen bebeklerin, ağlıyor yüzü,
Tozlu parkelerde kırılmış, tüm umut parçaları,
Tüketilmiş dillerinde, yankılanır isyan sözü,
Zalim kader soldurmuş, tomurcuklanan masum özü.
*
Ufukta beliren yarınlar, umut getirmez bize,
Karanlık bulutlar kaplamış, masmavi gökyüzünü,
İnsanlığın merhameti, gömülmüş kara denize,
Düşler dahi hapsedilmiş, aşılamayan dehlize.