Umut Bitmiyor Şiiri - Kasım Kobakçı

Zorluklar üstüme çökse ansızın,
Ruhuma saplansa tükenmez sızın,
Aydınlık yolumu kesse o hızın,
Düşer kalkarım hep umut bitmiyor.
*
Karanlık geceler sarsa dört yanı,
Düşmanlar korkutsa şu masum canı,
Akar yeryüzüne yiğidin kanı,
Gücüm tükeniyor güne yetmiyor.
*
Ankara kışında dondum üşüdüm,
Dostlardan habersiz yolda yürüdüm,
Gözyaşı döktükçe dağda çürüdüm,
Kader vurdu sille hüznüm yitmiyor.
*
Yusuf zindanlarda zincire vurdu,
Gönlüm gurbet elde meclisler kurdu,
Mardin tepesinde fırtına durdu,
Kuşlar yuvasında sessiz ötmüyor.
*
Yalancı baharlar vaktimi çaldı,
Aynada yansıyan yıllarım kaldı,
Uzakta bekleyen gemiler daldı,
Kaptan dümenini aşka itmiyor.
*
Hasret rüzgarıyla savruldu küller,
Bahçede kurudu açmayan güller,
Leyla yollarında lal oldu diller,
Çoban kavalını alıp gütmüyor.
*
Deniz dalgalandı kıyıyı dövdü,
Zalimler durmadan mazluma sövdü,
Aslan kafesinde yavruyu övdü,
Güneş bulutlardan doğup tütmüyor.
*
Sevda çöllerinde aşık ölmüyor,
Gönlüm ateşlerde yanıp sönmüyor,
Kötü felek bize yüzün dönmüyor,
Tabip yaramıza ilaç katmıyor.
*
Derdim dağlar kadar yılıp bezmişim,
Cahil insanlardan artık sezmişim,
Mecnun çöllerinde susuz gezmişim,
Bedel ödedim yar elde tutmuyor.