Umulan Şiiri - Nilüfer Kozoğlu

hep yek karanlığın altında yürür gölgeler,
taş duvarlarda yankılanır unutulmuş geceler.
ay, paslı bir hançer gibi asılıdır ufukta,
rüzgâr eski isimleri fısıldar soğuklukta.

insan kalabalıktır, ama yalnızdır derinde,
bin yüz taşır sessizce kendi kaderinde.
ey yolcu, karanlığın aynasına bak ve anla:
hep yek tek insan olmayı başar, en sonunda.

çünkü şatolar çöker, mezarlar yosun tutar,
Ggrur da korku da zamanla küle döner gider.
geriye kalan yalnız bir kalbin titreyişi,
ve geceye bırakılmış son insan nefesi.

kuzgunlar dönerken siyah göklerin altında,
bir hakikat parlar sessizliğin ortasında:
ne taçlar ne de zincirler sonsuza dek yaşar,
insan, kendini bulursa tek bir insan olarak var olur.

10dÖRThazİRAN2000yirmiALT