Semiramis Şiiri - Nilüfer Kozoğlu

bir gece
toprak beni geri verdi

adımı hatırlamıyordum
ama kökler biliyordu
hangi karanlıktan geçtiğimi

Semiramis dediler bana
sesleri taşların içinden geldi
ve ben
ilk defa bir mezarın içinden doğar gibi
nefes aldım

saçlarımda gece vardı
parmaklarımda kırılmış dualar
ve kalbim
çoktan gömülmüş bir kuşun çırpınışı

yeryüzü beni tanıdı
ben yeryüzünü unutmuşken

her adımımda
eski bir hayatın küllerine bastım
bir kadındım
ama bir zamanlar kaç kere öldüğümü
hiç kimse sayamazdı

Serra —
uzakta bir ışık gibi
adı içimde yankılandı

belki o
benim hiç kirlenmemiş halimdi
belki ben
onun karanlıkta kalan devamı

ellerimi toprağa sürdüm
çünkü hâlâ orada
beni çağıran bir nabız vardı

ve anladım:
ölüm
sadece beni saklamış

ben geri gelmedim
ben zaten buradaydım

unutulan bendim
ama unutan da bendim

şimdi
her gece yeniden doğuyorum
aynı karanlığın içinden

ve eğer bir gün
bir çiçek ansızın açarsa gecede

bil ki
Semiramis
yine yeryüzüne karıştı

3Mart2bin26