Murat Şiiri - Nilüfer Kozoğlu

bir çotanağın içinde yedi fındıktık biz,
aynı dalın rüzgârında sallanan,
aynı yağmurla büyüyen,
aynı güneşe bakan...

birimizi kıra vurdu hayat,
toprağa düştü Murat.

ne dal onu unuttu,
ne kök vazgeçti adından.
yıllar geçti,
yollar uzadı,
kapılar kapandı ardına,
ama annemin duasında,
kardeşlerinin özleminde
hep yerini korudu.

bir çotanağın içinde yedi fındıktık biz,
şimdi altıyız derler.
inanmam.

çünkü bazı gidenler
eksilmez sayılardan.
karışır toprağa,
rüzgâra,
yağmura,
Karadeniz'in hırçın dalgalarına.

ve bir gün fındık dalları sallanırken
bir ses gelir uzaktan;
bir horon adımı kadar canlı,
bir türkü kadar tanıdık.

anlarız...

kıra düşen fındık çürümemiştir.
köküne dönmüştür.

Murat,
şimdi toprağın emanetidir.
biz ise aynı çotanağın
hasret kalan fındıkları...

oTUZ1Mayıs202altı