Nilüfer Kozoğlu Şiirleri - Şair Nilüfer ...

böğürtlen çileği, motifli döşeği
bileği, diken prangaya yaslı

kan revan pelerini, gül dövmeli ayağı
verevine gezer, dünyayı

yeni baharlar gelmiş bak!
açsana pencereni...
açsana yüreğini ellerin kızı gelmiş
tepeden tırnağa yeşil
güneşi giyinmiş sarı,
denizi içmiş hırçınlığı ondan bu kadar mavi...

Beni Maçka'ya götür Nilüfer

Maçka parkına gidelim
Bugün hilal doğacak
İndin yeryüzüne
Delice bumerang oynayalım

onun bir sihirbaz olduğuna karar verdi
onunla birlikteyken zaman belirli parametrelerini kaybetti.
her şeyin anlamını kendi merkezine çekiyor ve onu ışık ve renklerle dolu bir şekilde geri veriyor gibiydi. dünyayı yeniden yaratmasına, sıradan saatlerin nasıl vahşi ve gizemli hale gelmesine bayılıyordu.

ÜçHAZiran²bin2uç

Kuşun gün batımı kanadı değdi göle
Su çiçeklerinin usulca yüzünü öttü devasal yaprak

üç kelimelik bir kül gibi
dilin ucunda sönmüş bir ateş

gökyüzü unutmuş mavisini
rüzgâr, adını eksik söylüyor
toprak bile sessiz,

Ay ışığı kilisenin camlarından sızar,
renkli vitraylar kan gibi yere düşer.
Sessizlik, dua etmeyi unutmuş bir kalabalık
gibi çöker mermerin omuzlarına.
Bir anne oturur sonsuzluğun eşiğinde,

bir çotanağın içinde yedi fındıktık biz,
aynı dalın rüzgârında sallanan,
aynı yağmurla büyüyen,
aynı güneşe bakan...

birimizi kıra vurdu hayat,

o sabah güneş ışığı yavaşça pencereyi doldurdu
nadir bir bağbozumu

baharın son gününün soluk altın rengi
şafakta bile ince bir sıcaklık
yazların derin ritüellerinin

bir gece
toprak beni geri verdi

adımı hatırlamıyordum
ama kökler biliyordu
hangi karanlıktan geçtiğimi