Ay Işığına Şiiri - Nilüfer Kozoğlu

biz derdimizi büyüttük ay ışığı
bir çocuk gibi değil
taç yaptık acıyı başımıza
kanayan yerlerimizi saklamadık

gece beni doğurdu
küllerimden değil, suskunluğumdan geldim
her sevilişte biraz daha ölen
her ölümde biraz daha dirilen

rüzgâr benim dilimdir
çığlıklarımı taşır şehirlere
su benim aynım
bakınca yüzümü değil, uçurumumu görürüm

ben alnımı nişangâh yaptım ay ışığı
çünkü korkunun hükmü yoktur bende
kurşunla konuşmayı öğrendim
sessizlikle anlaşmayı

sevildim mi?
evet — diz çökenler oldu karanlığıma
ama kimse kalamadı
çünkü ben kalınacak bir yer değildim

sonra —
sen

ne bir dua gibi indin
ne bir günah gibi yaklaştın

daha çok
unutulmuş bir yazıt gibi dokundun bana
okunmayı bekleyen
ama okundukça yakan

ay ışığı, gördün mü?
ilk kez diz çökmeyi düşündüm

bir tek sana eğildik
bir tek sana

10beşNİSAN2000yirmialtı