Umudum kalmadı Şiiri - Ali Saye

İçimde bir şey yanıyor...
Adını koyamadığım,
Tarif etmeye kelime bulamadığım,
Ne zamanını bildiğim ne de sebebini anlatabildiğim
Sessiz bir yangın.

Gözyaşlarımın söndürmeye çalıştığı,
Ama her damlada biraz daha harlanan,
Gözlerimin her gece karanlıkta yeniden gördüğü,
Gönlümün sessizce izlediği
Kanayan bir ömür var içimde.

Yaralar konuşmaz derlerdi,
Ben sustukça onlar konuştu.
Ben unuttum sandıkça
Hatıralar yeniden doğdu.
Bir ses, gecenin en tenha vaktinde
İsmimi fısıldadı.
Döndüm...
Kimse yoktu.
Meğer insan bazen
Kendi acısını duyarmış yankı diye.

Boğazımda düğümlenen her kelime,
Kaderimde çözülmeyen bir kördüğüm oldu.
Söylemek istediklerim
Sessizliğe mahkûm edildi.
Çığlıklarımın sesi bile
İçimde yankılanıp geri döndü.

Nefes alıyorum,
Ama ciğerlerime umut dolmuyor.
Yürüyorum,
Ama hiçbir yol bir yere varmıyor.
Gülümsüyorum bazen,
İnsanlar iyi olduğumu sansın diye.
Kimse bilmiyor;
Bazı gülüşler,
En ağır gözyaşlarının üzerini örten ince bir perdeymiş.

Aynı değil artık umudum.
Eskiden güneşe bakardı,
Şimdi karanlığı ezbere biliyor.
Eskiden beklerdi,
Şimdi sadece katlanıyor.
Çünkü beklemek bile
İçinde biraz umut taşıyanların işidir.
Ben ise umutlarımı
Bir mezar taşı gibi yüreğime diktim.

Sürekli yanmak istiyor içim.
Küllerimin bile yeniden tutuştuğu
Garip bir yangın bu.
Ne rüzgâr söndürüyor,
Ne yağmur dindiriyor.
İnsan bazen kendi içinde
Kendi cehennemini yaşarmış;
Ben buna şahidim.

Oluk oluk kanamak istiyor yüreğim.
Bir şelale gibi ağlamak,
Dağları yerinden oynatacak kadar haykırmak istiyor.
Ama sesim çıkmıyor.
Çünkü en derin acılar,
En sessiz yaşananlardır.

Bir zamanlar hayaller kurardım.
İçinde sen vardın,
İçinde yarın vardı,
İçinde gülmek vardı.
Şimdi ise hayal kurmaya korkuyorum.
Çünkü her hayal,
Gerçeğe çarpınca biraz daha parçalanıyor.

Takvimler değişiyor,
Mevsimler birbirini kovalıyor.
Ağaçlar yeniden çiçek açıyor.
Kuşlar yeniden yuva kuruyor.
Ama benim içimde
Bir mevsim yıllardır değişmiyor.
Hep sonbahar...
Hep dökülen yapraklar...
Hep eksilen umutlar...