Uğultunun Adı Şiiri - Seyrani Göl

bir ses duydum
adını koyamadığım
ne tam içimden
ne de dışımdan gelen

sanki zamanın çatlağında sıkışmış
yanmayı unutmuş bir anın tortusu

dokundukça çoğalan
kaçtıkça derinleşen
bir boşluktu bu
içimi kemiren

ve ben
onu susturdukça
kendime daha çok gürültü oldum

dedim ki:
insan en çok
anlam veremediği karanlıkta
kendi suretine çarpar

çünkü bazı yankılar
geri dönmek için değil
içine çökmek için vardır

ve ben
kendi içimde
adı konmamış bir yerin
haritasız yolcusuydum

ne geçmişti bu
çünkü hiçbir şey hatırlamıyordum
ne de gelecek
çünkü kimseye inanamıyordum

şimdi
ince bir cam gibi gerilmişti içimde
bakınca kırılan
dokununca kesen

tam o anda
göğsümün ortasına
sessiz bir kor düştü

ne bir ışık bıraktı
ne de bir iz gökyüzünde
ama içimde
yandı uzun uzun

ve anladım:
bazı düşüşler
görülmek için değil
derinleşmek içinmiş

bir uğultu büyüyordu şimdi
sessizliğin en dip yerinde
adı yoktu hâlâ
ama artık korkmuyordum

çünkü umut
her zaman bir ışık gibi gelmez
bazen
yanarak düşer insanın içine

ve sen onu felaket sanırsın
oysa o
karanlığın içinden geçen
ilk hakikattir.
S.GÖL