Uğraksız Liman Şiiri - Seyrani Göl

Uğraksız bir limanım ben,
çekilmiş denizler kaldı içimde.
Bir zamanlar adını taşıyan gemiler,
şimdi pas tutmuş sessizliklerde.

Rıhtımda bir halat kaldı senden,
çözülmüyor yıllardır düğümü.
Ne gelen var onu çözecek,
ne de deniz var alıp götürecek.

Rıhtımda yosun sarar yalnızlığımı,
çürümüş iplerde yitik dokunuşlar var.
Bir sefer yarım kaldı gidişinle birlikte,
kıyıda bekleyen sessiz dönüşler var.

Bir fener yanar geceler boyunca,
ışığı kendine düşer yalnızca.
Uzakta bir gemi görünür sanırım,
meğer özlemin oyunuymuş bana.

Rıhtımın taşlarına işledi yokluğun,
tuzla kabuk bağladı eski izlerin.
Her dalga biraz daha sustururken beni,
derinlerde kaldı yarım seslerin.

Martılar da terk etti bu kıyıyı,
kanatlarında eski yazlar vardı.
Şimdi göğe bıraktıkları boşlukta,
yarım kalmış hatıralar kaldı.

Ne bir düdük sesi duyulur artık,
ne ufukta görünen bir yelken.
Yorulan kızıl akşamlar gibi
kıyılar içime çöker beklemekten.

Ve ben hâlâ aynı yerdeyim,
adını taşıyan rüzgârlar dinerken.
Uğraksız bir liman gibi sessiz,
kendime demir atmayı öğrenirken.
S.GÖL