Ufuk Şiiri - Seyrani Göl

akşam üstü ufka doğru yürüdüm.
Çocukluğumdan beri oradaydı.
Dağların ardında, bulutların altında,
gözümün yetiştiği son çizgide.
Yaklaştıkça ulaşacağımı sandım.
Bir adım attım, o da bir adım geri çekildi.
Yıllar geçti...
Ben yürüdüm, o uzaklaştı.

Bir zamanlar buna kızardım.
Neden hiçbir menzil kendine varılmasına izin vermiyordu?
Neden her vardığım yer, başka bir başlangıcın eşiği oluyordu?
Neden her cevap, içinde yeni bir soru taşıyordu?

Sonra bir tepenin üstünde durdum.
Akşam, sessizce omzuma oturdu.
Güneş inerken gölgeler uzuyordu.
O anda fark ettim:
Ufuk kaçmıyordu benden.
Ben yürüyebileyim diye uzakta duruyordu.

Eğer ona ulaşsaydım, belki de yol bitecekti.
Belki merak susacaktı.
Belki insan, tamamlandığını sandığı yerde eksilmeye başlayacaktı.
Çünkü bazı çizgiler varılmak için değil, yön vermek için vardır.

Bir kuş geçti gökyüzünden.
Ne ufku sahipleniyordu ne göğü.
Kanatlarını açıyor ve rüzgârın bıraktığı boşlukta
kendi yolunu buluyordu.
Belki özgürlük de buydu;
Ulaşamadığın şeyi kovalamak değil,
onun gösterdiği yönde yürümeye devam etmekti.

Gece çöktüğünde ufuk görünmez oldu.
Ama yok olmadı.
Tıpkı umut gibi.
Tıpkı yarın gibi.
Tıpkı insanın içinde, adı konulamayan o ince çağrı gibi.

Bazı uzaklıklar aşılmak için değil,
insanı büyütmek için vardır.
Ve yol uzadıkça anlıyorum
Menzil dediğimiz şey çoğu zaman varılan yer değil,
yürürken dönüşen insanmış.