Ufuk Nazım Şiirleri - Şair Ufuk Nazım

Dengeli ol.
Söz dinlesin kalbin.
Susmayı da bilsin.
Sessizliğim;
Sevgim olsun.
Ne kadar susarsan;

Gurur ışıldarken
Teninde bir şamatadır
Ne varsa ala kayan.
Gözlerindeki
Hırçın karada
Dolanır durur

Gölgeler düşer saçlarına ey gün!
Senlemi batar benimde bu tahtım?
Göğün yüzünden bana düşen bugün;
Saçlarımda ağaran yalağuz bahtım.

Şimdi ağır ağır
Ağarıyor gün.
Ağır aksak dirilen
Bu doğada
Sessizce yükselen
Günün ardında

Güneşle gittiler.
Ufuklar kıpkırmızı
Renkler darmadağın
Gittiler sessizce.
O güzel insanlar
Uzaklara taşındılar

Yükseklerde kimler yaşardıki
Artık alçak ülkelerin
Alçaklığı kadar derindi
Çaresiz hüznümüz

Göçlerin içinde

Küçük;
Elleri narin.
Ve ellerim,
Kaba kıran.
Gözleri yumuşak,
Sevecen.

Asildir emek
Öyküler ve şiirler kadar asil
Diyetlerini öderken emekçiler
Irak fabrika karanlıklarında
Tarlalarda ve billur denizlerinde
Bu eşsiz yaşam dünyasının içinde

Rahat uyu insanlık;
Açık kalsın
Kapıların.
Gözleri gülen
Çocukların resimleriyle
Süsle duvarlarını

Gülümse
Güneş gibi sıcacık.
Üzülme
Güneşi ararken gökte.
Gülümse.
Güneşi saklayıp cebime