Uçurum Şiiri - Mevlüt Bektaş

Sensizlik duvarları çöküyor, yalnızlığın dibine.
Sokaklarım derbeder, ayyaşlığın yersizliğinde.
Mazinin, bir saatlik hatırı, kalmamışken mevsimde.
Sık sık gökyüzü düşüyor, üzerime.

Bir akşam esintisi, oluyor ara sıra.
Akşam sefaları, gül kokuyor.
Sonrasında, başım alıp gidiyor, kendini dağ başına.
Uçurumlarım kaybolurken, sislerin ardında.

Gönlümün kuraklıklarında, dikenler büyüyor.
Üzerimde yorgun yollar yürüyor.
Kırılıyor, tüm yaşanmışlıklarım, inceldiği yerden.
Sevda, çıktığı günden beri, menzilinden.

Sığmıyor gönlüm, bildiğim, hiçbir derde.
Kapılarda kalmışlığım, çarpıyor, her seherde.
Başlamadan sabah, bitiyor gecede.
Çiçekler renksiz, bulut gride.
Kâinat durdu, ben kaldım gözlerinde