Unutulan Şiiri - Mevlüt Bektaş

Gece oldu, herkes geldi, soğuk kışlarıyla ömrüme.
Sofralar kurdular, acıların üstüne.
Ateşler yaktılar, cehennemlerine, sessiz.
Uzaktan baksan, kimi devdi, kimi gölgesiz.

Sonra sabah oldu, olmayan zamanlara.
Güneşler doğdu, parçalandı dünya.
Sensizliğin sardı, beni uçurumlarda.
Üzerime sinmiş, matemli, siyahın kaldı.

Sonsuz bir yağmur yokluğu ortasında.
Fırtınalar sabahladı, hasretinde.
Bir gidişlik vaktim vardı.
Seni aradım, çocukluğumun aksinde.

Oysa, görünen zahirdi, gerçek yalan.
Bin karmaşalı denklemlerdeydi, yokluğunda aşk.
Her sevda da vardı, yüz yıllık roman.
Okudukça kirlendi.
Yaşadıkça kirlendi.

Bende vazgeçtim tüm başlangıçlardan.
Ruhumda, dağ yalnızlığından kalma yükler.
Unutulup gidecek, bir hikâyem vardı,
Herkes gibi, unutuldu…