Anlamsız Zaman Şiiri - Mevlüt Bektaş

Ötesinde, aşk yanıyor, denizin.
Kuru çalılarla, tutuşmuş gibisinden.
En uzaktan görülüyor da yangın.
Yakında olan, sönmüş biliyor.

Ağaçlardan uzanmış dallar, toprağın koynuna.
Bir yanımda dert, bir yanımda, sensizlik uyuyor.
Karanlık bir şehir kurulmuş, yerine.
Işıklarından, renkler geçiyor.
Sen, ben, biz vesaire.

Kaçıncı romanı, bu sabahın, okunan.
Gün ışığında, karanlık susuyor.
Sustuğum yerden, sesin geliyor.
Hayal, meyal, uzaklardan.

Yüreğimde, gözlerinin izi duruyor.
Hiçbir acı, bunu bilmiyor.
Gördüğüm, her silüet, birazdan sen oluyor.
Yanına yaklaşıyorum usulca, histeri bir nöbet beni tutuyor.

Hayat anahtarı açılmıyor.
Dalgın mısralarda, adın yazıyor.
Bir tek ben anlıyorum.
Bir de acının, yansıdığı duvarlar.
Günler, aylar ve yıllar böyle geçiyor.
Yavaş yavaş tükenirken ömür.
Bir senli, bir sensiz bitiyor.
Anlamadan zamanı…Mevlüt BEKTAŞ