Alışmak Şiiri - Mevlüt Bektaş

Ateşe attım, bugün her şeyi.
Soğuk bir odada, sabahı beklerken.
Kireçli, beyaz olmayan, duvarda.
İsli çırayla yanarken, gölgeler.
Kurum bağladı içimde, örümcek ağları.

Bulutlar dalmıştı, gecenin koyuluğuna.
Baykuş sesleri, uzak yakın.
Bir matem havası esiyordu, bahçede.
Salkım söğüt dalları, yerde.
Bir sevda türküsü çalıyordu radyoda.
Ayrılıklar üstüne…

Camlara, yağmur vuruyordu.
Yağmurdan kaçıyordu, toprak.
Parmaklarımın arasında, geziniyordu, karınca.
Irmaklar dolusu sensizlik, seni soruyordu.

Bu nasıl bir bilinmezlikti.
Her akşam, yerli yersiz, beni buluyordu.
Vuruyordu, en olmadık zamanlarda.
Düşerken, saçların yüzüne.
Uzun, kısa, sarı, siyah, kızıl.

Güneşe asıyordum, ömrümü.
Gözlerimi, ateşe atıyordum.
Kirpiklerin canıma batıyordu.
Gözyaşlarım kanıyordu.
Ölüyordum, sensizlikten.
Her gün, daha çok.
Bir yerden sonra alışıyordum.
Alışıyordu insan ve yaşıyordu...