Şehir Şiiri - Mevlüt Bektaş

Yapamadı, sensiz, şehir.
Sokaklarını da alıp gitti.
Taş, toprak, ağaç, çiçek, ne varsa.
Gökyüzü de durmadı yerinde.
Kuşlar kanadında taşıdı, güneşi ikindilerde.
Nehirler aktı, çöllerin derinlerine.
Yağmurlar, bulutlara doğru yağdı, iklimlerde.
Tadı, tuzu, kalmadı, denizlerin.
Balıklar incindi, inciden.
Sus pus oldu, dalgalar, dalgınlığında.
Kırıldı sevdanın kalemi.
Aşkın, adı silindi defterlerden.
Rengini unuttu bahar, esmeyi rüzgâr.
Tanıdık cümleler kalmadı, maziden.
Virane pazartesiler başladı.
Gün gün, eksildi takvimler.
Geçmek bilmeyen, günlerde.
Ayakları takıldı, sandalyelerin, durup dururken.
Yollar, yolculuklarına, sen ekledi, ben çıkarttı.
Gidilmeyen kentlerin yalnızlıkları, tutar oldu yolcuları.
Taşların kalbi kırıldı, inceldiği yerden.
Viraneler döküldü, güllerin ellerinden.
Tozlu resimler, silindi birer birer.
Hatıraların, hatırı kalmadı, kırk yıllık kahvelerde.
Sonra, yapamadı, yine sensiz, şehir.
Sokaklarını da alıp, geri geldi, eksikti…Mevlüt BEKTAŞ