Turna Sedası Şiiri - Aykut Kınay

Şeker kattım aşa, gelene selâm;
Kaşık al da gel, buyur soframa.
Sözüm hep âşık atar, saçar kelâmı;
Sarı turnam, haydi kon koynuma.

Dost eline gönül susmaz, sazım;
Yolunu gözledim, üç bahar geçti.
Nice zamandır kaynar kazanım;
Kor oldu dilime, yandı ahvâlim.

İftarlık sedada kendimi yuttum,
Gönül aynasında gördüm gölgeni.
Elimde kalmış kuru soğanım;
Turnalar döndü, özüme sarıldım.

Tuz döktüm, baharı buldu kışım;
Derviş götürdü Hakk'ın ocağına.
"Hû" deyince vardım gönül sazıma;
Özüm "hiç"te pişti, devâdır aşım.