Dudaklarından uzakta gülümsemek gözlerime zor geliyor
Uyku sürgünlerin taç takmışı gibi duruyor yatağımda
Ben mahkûmu senden uzak günlerin
Yazmakla bitmiyor duygularım saymadım kaç kitap olur
İçimdeki seni taşıyorum gece gündüz
Sabah mahmurluğu ile açsam gözlerimi
Tatlı bir ses çınlasa kulaklarımda “Günaydın”
Serinletse yanan bağrımı bir deli rüzgâr
Güneşin ışıkları pencereden girse,
Dese “Gözün aydın.”
Ve insanlar yürüyordu
Adımlarda yarınlar seslenirken
Uzun
Küçük bir tepe gibi sıkıntı
Büyük,
Bir çukur halinde korku
Bütün yollar büküldü ardından
Geri dönüşünü bekler
Hıncından gönlünü yaktı güneş
Sen hâlâ dönmedin
Dönemedin.
Gururlanma
Sakın gururlanma canım sevdiğim
Yer altına bir bak orda neler var
Gördükçe güzeli dizim dövdüğüm
Her köşesi yıkık viraneler var.
Güvenme kaşın yay kirpik ok diye
Gün gelir yayların kırılıverir
Beyazlar görünür siyah çok diye
Saçlı alanlara dağılıverir
Bulanır önünde en net aynalar
Bilir ki uzaktadır yüreğin yarısı
Sesini duyar tam şurasında göğsünün
Karanlıklarca uzar ayrılık acısı
Tutsaktır akşamlara kanadı, açamaz
Güvercinler geceleri uçmaz, uçamaz.
Ve insanlar yürüyordu;
Adımlarda yarınlar seslenirken
Uzun;
Küçük bir tepe gibi sıkıntı;
Büyük,
Bir çukur halinde korku
Yine bir sabahın karşılayıcısıyım
Dişlerim kenetli birbirine
Kör talihimin gözleri kör olsun
Böyle mi başlamalıydım
Yürek ağrılarımla yeni güne
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!