Tuncay Aytaç Şiirleri - Şair Tuncay Aytaç

Efsunlu bakışlarındı gözlerimi benden alan.
Nasıl bir albeni ki bu!
Aklımı başımdan alıp; gönlümü çalan.
Yağmur olup yağdın üzerime sağanak, sağanak.

Öpüp ellerinde kimsesizliği,
ayrılığı sınayacağım sensizlikte.
Bakışlarını sevmediğim gözlerin nazar kurşunlarında vurulacağım aşktan mütevellit.
Elitler makamında paye alırken sen, aşktan aldığım tüm apoletlerimi söküyorum aşk makamında.

Gecenin meçhul denizlerinde
Küreği kırık sandallar, rotaları şaşkın.
İçinde ben olmayan,
ne çok ayrılık hikâyesi var.
Gecenin inbiğinden süzerek içtiğim katreler yorgun yolculuk hikâyelerinden kalan sızıntılar.

Gönül bahçelerine düşen vakitsiz kırağılar.
Yerle yeksan olan umutlar.
Ayrılık sarkısı söyleyecek rüzgarlarda sonbahar.
Umutvari sözcükler yine boşlukta tarumar.

Gözlerim tutuklu kaldı karanlığın orta çağında.
Yine bir bahar akşamı, bülbüller melodi sokağında.
Uykular firari, algılar bulanık, öfkem tufan.
Yakacağım gemileri, dalgalar doğurgan.
Kaç fersah uzağım kendime, ukdeler boğazımda.

Atıl gülümsemeler
Dudağın kıyısında.
Yengiler ve yenilgiler mizanında hayal kırıklıği.
Mavi deryanın içinde heba olan kulaçlar.
Ufkun ötesinde bir yerde birikip,

Garip yolcuydum bir arpa boyu mesafede.
Gün doğumunda umutlanan, gün ardına baktığında hüzünlenen.
Yabani kasım sabahları gibiydim, puslu elbiseler giyip, sisler arasında kaybolan.

Garip öncüler vardı, pusulası bozuk, güzergâhlarda yol alıp; hikâyeler anlatan.

Ey gönül, yetmedi mi yaptığın eza
Her durakta inmek istedin, her söze kandın
Ateşleri nur sanıp, içine daldın
Acı bir tebessüm bıraktın bana, acıyı sardın
Açtığın yaralar, boynumu büktü

Bir kez koklayıp atacağım seni denizlere.
Bakir yalnızlığın körfezinden.
Ve o an, acıyacak canım.
Ufkumda bir ayrılık hikâyesi kalacak.
Çırpınışlarını izleyeceğim,

Kancık gülümsemeler diyarından kaçtım.
Ardıma bakmadan hemde.
Bir hüzün testisi kalmış elimde, yüzümü yıkadığım.
Bir de bir tadımlık gülümsemelerim, dudaklarımda hissettiğim.
İçimde derin boşluklar, düşüyorum, düşüyorum