Tülay Sustam Şiirleri - Şair Tülay Sustam

ı.

ben giderken
kapı dişlerini sıkar
duvarın içini nem kaplar
sıvası dökülür odaların

tüyü yetmemiş bir çocuk

ne anlar ağaç budamaktan

.
.

güneşin saçlarını
ıslattı yağmur
feri, gölge ay ışığına


topladı

babil'in asma bahçelerinde
yankısız düş / ler kurardım


...rüzgârın ıslığıyla
sallanırdı darağacı...

daha ilk günden
bensiz
benzin solmuş


(yağmuru güneşe uğurlar gibi)

kirpiklerimi
karadan yeni çıkardım

hiç bu kadar
hiçi olmamıştı kimsenin

kaç zamandır
dertleşiyoruz hayalinle


eşikten içeri
davetsiz rüzgar giriyor

bir sabah tuz döktün gözlerime
gülüşünde eridim yâr
nicedir gecenin kör kuyusundaydım
yıldızlara basarak yürüdüm yâr

yaprağın üzerinde tırtıl var diye
tırtıl da yeşil olur mu?

geçenler de asma ağacının altında bukalemun gördüm

tırtıl diyorum kelebek değil...

sürüngene gökkuşağı vurmuş
adını bukalemun koymuşlar

kuyruğu kopmuş kertenkele demişler