Tülay Sustam Şiirleri - Şair Tülay Sustam

beni beyaza o çağırdı

akşam üstlerini
bir masada toplardı
akşamcıydı
zifiri gözbebeğinde ışığı yudumlardı

teni
toprak kokuyordu


dizlerimden sıyırdım
ince çorabımı

sen ve ben
yani biz

ve bir de
aşk'ın çocuğu

bir sıçradın, iki sıçradın
üçüncüde bendeki seni öldürdün

üzüm gözlüm
kırmızı göz yaşın akar
çatlamış dudağıma
ateşin rengi kızıl

parmak uçlarından yükseliyor deniz
boyun boyumu geçiyor
her zaman ki sıcaklığında mavi
buz gibi nefesin
saçlarımı dalgalandırıyor
tenin kutsal bir kumsal

yedi tepeli şehrin
iki yakasını birleştiren sarmaşık


saçımda parmakların dolaşırken
göz bebeğine demirlerim kendimi

sol
göğsümden
süt aktığı günden beri

hayat
kanımı emiyor

Şarkıyla değil, türküyle büyüdüm
Aslımı inkâr edecek değilim
Toprakla koyun koyuna büyüdüm
Karıncaları ezecek değilim

(n)

düş bahçende oynuyor ay
bir kuytu köşede unutmuş güneşi
ey yüzümün yarısı! ...
saçların penceremin tülü